ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ...

   Ήταν ένας κρυφός πόθος η Πόλη, αλλά σχεδόν αμορφοποίητος. Ήταν ένα παιδικό όνειρο, ή κάτι τέτοιο ας πούμε. Κι όμως, τα όνειρα κάποτε υποστασιάζονται. Ξυπνάς κι αναλογίζεσαι: κοιμάμαι ή είμαι ξύπνιος.

   Η εκδρομή πού οργάνωσε η Ενορία μας, «στην Πόλη, την Αγιά-Σοφιά» έγινε από 12 έως 16 Μαῒου. Μας δόθηκε έτσι η ευκαιρία να τη δούμε, να την αγγίξουμε, και ν’ αναπνεύσουμε τ’ άρωμά της. Βέβαια μια 4/ημερη εκδρομή δεν είναι αρκετή, για να τήν προσψαύσεις. Να δεις όσα πρέπει, και είναι τόσα πολλά.

   Τον περασμένο Νοέμβριο στα ξαφνικά ανακοινώθηκε ο σχεδιασμός της εκδρομής. Και ύστερα από μια καλή, πιστεύω, προετοιμασία βρεθήκαμε 43 άτομα, και τη Δευτέρα 12 Μαῒου 2008 πραγματοποιούσαμε εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη.

   Μαγιάτικο το πρωινό. Χαρούμενα τα πρόσωπα όλων και νάμας στο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Σε λίγη ώρα, μετά τις διαδικασίες, απογειωνόμαστε στ’ άπειρο τ’ ουρανού.  

   Να σημειώσω τούτο την ημερομηνία. Ήταν 12 Μαῒου. Μόλις την προηγούμενη ημέρα 11 Μαῒου, γιορτάζονταν η επέτειος των Εγκαινίων της. Είχαν περάσει μόνο... 1678 χρόνια από την 11η Μαῒου του 330 μ. Χ. Το 324 μ.Χ. θεμελιώθηκε από το Μέγα Κωνσταντίνο. Και ένα χρόνο μετά, είχε τελειώσει η κατασκευή βασικών κτηρίων. Λέγεται πως, για την οικοδόμησή της εργάστηκαν πολλοί αρχιτέκτονες, μηχανικοί και πλήθος εργατών. Μόνο σαράντα χιλιάδες Γότθοι στρατιώτες έλαβαν μέρος στο κτίσιμό τους!

   Πρώτος σταθμός μας, η επίσκεψη στο Φανάρι, το ιερό κέντρο της Παγκόσμιας Ορθοδοξίας. Ήταν απόγευμα. Εντυπωσιακός ο χώρος παρά την απλότητά του. Μια ματιά αρκεί για να φανεί η τριγύρω φτωχοσυνοικία. Εκεί στην άκρη, της παλαιάς Πόλης, στη συνοικία Φανάρι, πέταξε το μένος των Οθωμανών, την καρδιά της Οικουμενικῆς Ορθοδοξίας. Δεν μπορέσαμε να ασπασθούμε το χέρι του Πατριάρχη μας. Την επομένη έφευγε για την Αθήνα. Ασπασθήκαμε όμως τον Πατριαρχικό Ναό, κι αφουγκραστήκαμε για λίγο τους ψιθύρους που εκπέμπονται από την κατάκλειστη, από τίς 10 Απριλίου 1821, μεσαία Πύλη του Πατριαρχικού Οίκου.

   Η Μονή των Βλαχερνών στη συνέχεια. Μόλις χθες συλλειτούργησαν εκεί, ο κ. Βαρθολομαίος με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο.

   Η βραδυνή μας βόλτα έγινε στην εντυπωσιακή πλατεία Ταξίμ, που βρίσκεται στο Πέραν, τουρκικά Μπεγίογλου. Απ’ εδώ ξεκινάει και η μεγάλη σε μήκος λεωφόρος Ιστικλάλ. Καθαρή η μεγάλη πλατεία. Ενώ «πλήθος μέγα» φυλών και γλωσσών την ανεβοκατέβαινε. Σε λίγο από το barτης στέγης του Ξενοδοχείου CeylanIntercontinental στο Ταξίμ και από τον τελευταίο όροφο αυτού του ουρανοξύστη απολαμβάναμε την νυχτερινή όψη της Πόλεως με τη θλιμμένη Αγια Σοφιά στο βάθος φωτισμένη εξωτερικά.

   Πρέπει να σημειώσουμε πως οι Τούρκοι προσέχουν πολύ τη βιτρίνα. Γιατί πίσω στις φτωχογειτονιές, και τα σοκάκια, συνωστίζονται «μιλιούνια» προσφύγων από τα βάθη της Ανατολής με όλη την κακομοιριά που κουβαλούν, και που τη μεταφέρουν εκεί.

   Η Μονή της Χώρας στα τούρκικα Καχριέ Τζαμί. Η θεολογική η ονομασία της είναι, πιστεύω, ο Χριστός, ο Α-χώρητος που εχώρησε στην ανθρώπινη της ύπαρξη της Παναγίας, ήταν η επόμενη επίσκεψη 13/5. Είναι η πιο πλούσια βυζαντινή Εκκλησία σε ψηφιδωτά. Θαύμα η διάσωσή τους, ενώ λίγο το θρυλικό Μπαλουκλί με το αγίασμά του, τα μισοτηγανισμένα ψαράκια, οι τάφοι των Πατριαρχών είναι μόνο μερικά που απλά καταγράφουμε. Αργότερα στο καταμεσήμερο ξεκινούσαμε για μια βόλτα στον Βόσπορο. Φανταστική η θαλασσινή αυτή στενωπός. Τι να πρωτοπεριγράψει κανείς! Μόνο το μάτι βλέπει και καταγράφει. Φτάσαμε σχεδόν μια αναπνοή από τις μυθικές Συμπληγάδες Πέτρες.

   Η Αγια-Σοφιά είναι σήμερα Μουσείο με ωράριο επισκέψεως.

   Η Τετάρτη 14 Μαῒου είχε καθορισθεί γι’ αυτήν. Ρίγος, και ιερή συγκίνηση. Η καρδιά χτυπά δυνατά. Αναπολήσεις περασμένων μεγαλείων, όχι όμως για να κλαις, αλλά να καυχάσαι.

Η Αγια-Σοφιά είναι η πιο σπουδαία εκκλησία που έγινε στην Κωνσταντινούπολη από τους Βυζαντινούς. Ένα από τα θαύματα της Αρχιτεκτονικής. Το πρώτο οικοδόμημα χτίστηκε μεταξύ των ετών 325-360. Ο Μέγας Κωνστα­ντίνος άρχισε τις εργασίες, και ο γιος του Κωνστάντιος (337-361) τις ολοκλήρωσε. Ήταν η μεγαλύτερη εκκλησία της Πόλης και την ονόμαζαν Μεγάλη Εκκλησία. Μετά τον 5ο αιώνα, πήρε το όνομα Αγία Σοφία, προς τιμήν του Υιού και Λόγου, της Σοφίας του Θεού. Το όνομα αυτό το διατή­ρησε σε όλη τη βυζαντινή περίοδο, αλλά και μέχρι σήμερα.

   Στις αρχές του 5ου αιώνα, ο αυτοκράτορας Αρκάδιος, μη μπορώντας να ανεχθεί τις επιθέσεις εναντίον της αυτοκράτειρας, εξόρισε τον Αρχιεπίσκο­πο Ιωάννη το Χρυσόστομο, με αποτέλεσμα να προκληθεί λαϊκή εξέγερση, και το πλήθος να πυρπολήσει αυτό το Ναό (404). Ο Θεοδόσιος ο Β’ θα την αναστηλώσει. Όμως για δεύτερη φορά πυρπολείται (το 532), στη «στάση του «Νίκα».

   Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός την ξανάκτισε πιο μεγαλόπρεπα. Τα εγκαίνιά της έγιναν στις 27 Δεκεμβρίου 537. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έφθασε μέσα σε άμαξα ένοιωσε τόση υπερηφάνεια και έκσταση, και κατευθυνόμενος προς το Ιερό, αφού προσευχήθηκε στο Θεό που τον αξίωσε να πραγματοποιήσει αυτό το με­γάλο έργο, φώναξε το: «Νενίκηκά σε Σολομών». 

   Παρά τις περιπέτειες της, μετατροπή της σε τέμενος, και τώρα Μουσείο, η Αγια-Σοφιά παραμένει μεγαλοπρεπεστάτη.

     Το πιό εκεί ευρισκόμενο Μπλε Τζαμί, παρά την προσπάθεια των Οθωμανών να ξεπεράσουν την Αγια-Σοφιά, παραμένει ένας πελώριος όγκος, όπως μαρτυρούν οι αμερόληπτοι ειδικοί. Εντυπωσιακό και το Ανάκτορο του Νολμά Μπαχτσέ. Καταλαμβάνει μια τεράστια έκταση, ενώ πλήθος επισκεπτών γεμίζει τους διαδρόμους, αυλές και αἰθουσές του .

   Η περίφημη αγορά του ΚapahCarsi είναι ένας λαβύρινθος από μικρομάγαζα. Πήραμε καί εδώ μια γεύση της ανατολίτικης αγοράς, ενώ το βράδυ της ίδιας μέρας επισκεφθήκαμε τον παλαιό σιδηροδρομικό σταθμό του Σιρκεζί, πού κατασκευάστηκε το 1890 για το Οριάν Εξπρές (Orient Express). Εδώ γευθήκαμε, εκτός του φαγητού, αλλά και την Ελληνοτουρκική φιλία. (βλ. φωτ.).

   Όσοι είχαν όρεξη πήραν κάποια γεύση από τη νυχτερινή ζωή της Κωνσταντινούπολης.

   Δεν παραλείψαμε την επίσκεψη μας στα περίφημα Πριγκιποννήσια. Είναι εννέα μικρά νησάκια πανέμορφα καί κατάφυτα. Ονομάστηκαν έτσι από το ανάκτορο, πού έκτισε ο αυτοκράτορας Ιουστίνος ο Β’ το 569. Σ’ ένα απ’ αυτά τη Χάλκη βρίσκεται η περιώνυμος Θεολογική Σχολή, πού δυστυχώς παρά τα υπεσχημένα της Τουρκικής Κυβερνήσεως παραμένει μέχρι σήμερα κλειστή. Το βραδυνό της τελευταίας βραδυάς μας στην Πόλη, είχε προαιρετική επίσκεψη στα «Μπαλέτα της Ανατολής» με τους παραδοσιακούς ανατολίτικους χορούς, και τους περιστρεφόμενους δερβίσιδες.

   Η επιστροφή στην πραγματικότητα της Αθήνας μας άφησε μια γλυκειά ανάμνηση και νοσταλγία να ξαναπάμε. Λένε, ότι όποιος επισκεφθεί μια φορά την Πόλη, τελικά την ερωτεύεται. Ο ἐρωτευμένος πάντοτε επιθυμεί να βλέπει το πρόσωπο πού αγαπά.

(πατήρ Κωνσταντίνος)

    

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ